Alice Harikalar Diyarında

Küçük Alice ve ablası, güneşli bir öğleden sonra parka gitmeye karar vermişler. Ablası kitap okumaya başladığında, Alice’in onu beklemekten canı sıkılmış. Alice: -Ablam benimle oynamaya söz vermişti. Ama belli ki içinde resim olmayan bir kitap, büyükler için daha ilginç oluyor. Aaah! Büyükleri hiçbir zaman anlamayacağım.

O zaman büyüyünce kendimi de anlamayacak mıyım yani? Hımmmm, Aaaah! Tavşan: -Eyvah, eyvah! Çok geç kalacağım! Alice: -Konuşan bir tavşan! Bir cep saati, merak ettim, onu takip etmeliyim. Ve Alice, tekrar nasıl çıkacağını hiç düşünmeden, tavşan deliğinin içine atlamış. Alice: -aaaaaa! Ama bir anda her şey değişmiş. Orası artık bir tavşan deliği değilmiş. Alice kendini derin ve tuhaf bir kuyuya düşerken bulmuş. Alice: -Ne kadar da uzun sürdü.

Ya bu kuyu çok derin ya da ben çok yavaş düşüyorum. Şimdiye kadar dünyanın çekirdeğine kadar varmış olmalıydım. Aaa! Bir saman yığını? Ne kadar düşünceli. Neresi burası? Alice şimdi, uzun bir koridorun başında duruyormuş. Her yerde minik, kilitli kapılar varmış. Alice: -Burası, çok garip bir yer.


Bir Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir